Wat n chaotische aftocht hebben we geblazen.

We dachten lekker Ron is al vrij 6e.We hadden alleen even vergeten dat hij een marathon zwartwerken achter de rug had. Hij had dus allerlei wilde plannen ivm de vakantievoorbereiding maar dat liep iets anders, eerst maar eens lekker uitslapen tot half een….. Tja dan wordt t racen natuurlijk en zo stonden we dan uiteindelijk om half elf s avonds de koffers vol te stoppen (hulde aan de ongeschreven wet dat er na 10 uur niet meer gebeld wordt). Lekker strak ingepakt (bijna gewoon geen kleding mee genomen) want de survival kit voor Tal moest ook nog overal in/tussen gepakt worden. Zeg maar de onderbroeken naast de olliebollenmix want er moet natuurlijk wel gebakken worden, je bent verslaafd of niet (ik wel dus aan de appelflappen die we op zijn Engels applefleps hebben gedoopt omdat we de juiste benaming niet weten).
Ohoh wat een slechte weersvoorspelling en ik kneep m toch wel stiekumpies dat we door t weer vertraging op zouden gaan lopen. De rit naar Schiphol bracht ons nog een hartverzakking, wat was ik blij dat Jordy reed want zelf was ik vast en zeker in de vangrails beland. Regen regen en dan bedoel ik zichtbenemende regen, zoveel. En dan kijk je naast de auto, ziet een lantaarnpaal/flits en tegelijkertijd een knal, wow ik denk een paar meter vanaf de auto de onweer ingeslagen op n lantaarnpaal!!!!!!! We schrokken ons te pletter, terwijl Jor nog zegt “ik hoop once in a life time” gewoon nog een keer, ietsje verder maar toch…..

Op schiphol troffen we Remco en Sacha, net terug uit Curacao en na heen en weer scheuren tussen hal 2 en 3 (verkeerde info door de verbouwing)/inchecken lekker even met hun koppie koffie gedaan. Onze –taxi-chauffeur Jordy moest weer verder (Remko en Sacha naar hun auto brengen) en wij moesten hoognodig door de douane. En terwijl we op de securitycheck stonden te wachten leek t buiten nacht te worden. Maar er gebeurde –gelukkig- niets met de vertrektijd! En zo stegen we dan minuut of 15 later dan gepland gewoon op, hupsakee dwars door de storm/windvlagen heen waar we niet eens iets van hebben gemerkt.

Boven IJsland en Groenland paar adembenemende vergezichten gespot, was echt prachtig, zelfs de stewardessen vonden het dit keer uitzonderlijk mooi, vooral ook met de zon inval op het ijs. En zo in een rechte lijn op Atlanta af, het uur van de waarheid: halen ze de overstap of niet…. Nou Ron was erop gebrand om zijn kleine meisje nu zo snel mogelijk te knuffelen dus half hollend (en sinds mijn manke poot weet ik niet eens meer hoe dat moet) achter Ron aan gehold zwaaiend met mijn quick connect kaartje, Coming True Coming True. In Ron zijn haast ging hij zelfs zo ver om de hier ongeschreven wet van netjes in de rij staan te overtreden en als rasechte Hollander op een vreselijke manier voor te dringen. Maar wij dachten met nog 2 minuten vertrektijd te gaan, dat we onze aansluiting nu op t nippertje konden halen en dat al die wachtende mensen op een volgende vlucht stonden te wachten. We kregen ook keurig onze boardingpass opnieuw uitgeprint en toen we eenmaal zaten en de stewardess hoorde zeggen dat t vliegtuig vol moest zitten, viel het kwartje pas….. Wat zaten er nog weinig mensen in dan….. mmmm oke deze vlucht had dus vertraging en waren pas net begonnen met boarden en Ron en Ann zijn gewoon als Skymember meegesjeest met instappen, hihi. Nou we zaten goed en handbagage was nu nog plek genoeg voor.

En zo waren we snel op de bestemming Fort Lauderdale, 2 hoekies om richting bagageband, douane door en JOEHOEEEEEEEEEEEEEEEEEE daar was ons grietje.
Na de nodige knuffels de koffers euuuuuh koffer van de band vissen, er was er toch 1 op Atlanta blijven steken maar was inmiddels ook op weg en zou over een half uur arriveren en naar t hotel gebracht worden. Mooi dan gaan we de auto regelen en op het Hotel af. Hotel staat echt letterlijk naast het Hilton alleen voor 1 nacht Hilton kun je er hier 4 doorbrengen en daar houdt Annie van. Zolang ik een schoon goed bed heb, lekker kan douchen en een plonsje maken ben ik tevreden, dat t dan wat shabby oogt ach als ik hier ben slaap ik toch.

Toen natuurlijk Tal haar huisje bewonderen en zijn we na t uitpakken van de survival Kit (ja gelukkig die koffer was er dus wel)bij Hooters gaan eten, lekker t was wingsday, heerlijk open tentje uitzicht op het strand, helemaal goed. En dan ook nog basketball op tv!

Onder t eten begonnen de luikjes dicht te vallen, dus terug naar t hotel, Ronnie neergeploft en Ann en Tal nog even lekker aan de Prosecco (die klaarstond met 2 glazen toen we aankwamen!) ff lekker bijbeppen.